Tiyatro Oyunu: Son Ağacın Hikayesi

Tiyatro Ekibimiz Oyunlarını Sergilemeye Başladı

Öğrencilerimize orman yangınlarının doğaya verdiği zararları, fidan dikiminin önemini, ağaçlarımızın hayatımızdaki değerini ve su kullanım bilincini hem eğlendirerek hem de düşündürerek anlatıyoruz.

Öğrencilerimiz, izledikleri tiyatro ile hem keyifli vakit geçiriyor hem de doğa sevgisi ve sorumluluğu konusunda farkındalık kazanmış oluyorlar.

Vee Perde...

Sahnenin ortasında göğe uzanan devasa bir ağaç. Ağaç, hem görsel hem de ışık oyunlarıyla canlıymış gibi nefes alır gibi gösterilir. Işıklandırma sahneye gizemli ve umut dolu bir hava katar.

Sahne 1 – Giriş

(Sahne karanlık. Hafif bir rüzgar sesi duyulur. Ardından ağaç konuşmaya başlar. Ses derin ve yankılıdır.)

Ağaç (Anlatıcı):
Göğe uzanan dallarımla, yeryüzünün son nefesiyim.
Ben, dünyada kalan son ağaç…
Ve ben, dünyada kalan son umudu taşırım.
Hikâyem, beni yürekten seven iki adamın…
Ve bu topraklarda hâlâ nefes alan dost hayvanların serüvenidir.

(Işık yavaşça açılır, sahne canlanır. İki adam sahneye girer. Biri elinde fener, diğeri sırtında eski bir çanta taşır.)

Sahne 2 – Uyku ve Yolculuk

Adam 1:
Her uyuduğumuzda, sanki zamanın ötesine savruluyoruz.
Bir bakıyorsun, yüz yıl geçmiş!

Adam 2 (gülerek):
Belki de rüyamız, geleceğin ta kendisidir…

(İkisi ağacın gölgesinde yere uzanır. Işıklar kararır, sahnede zaman akışını simgeleyen projeksiyon veya gölge oyunları belirir. Ardından ışık açılır, sahne değişmiştir.)

Sahne 3 – Tavşan ile Karşılaşma

(Sahneye sevimli bir tavşan kostümlü oyuncu zıplayarak girer.)

Tavşan:
Hoş geldiniz yolcular!
Bu topraklarda kötülüğün simgesi kol gezer.
Ama siz varsınız ya, umut da var!

Adam 1:
Sen kimsin, küçük dostum?

Tavşan (gururla):
Ben, bu ağacın gölgesinde doğanlardanım.
Size rehberlik edeceğim.

Sahne 4 – Balıkçı Hüsnü

(Sahnenin bir köşesinde sandal maketi, ağlar ve fener görünür. Hüsnü içeri girer, yorgun ama umutlu.)

Balıkçı Hüsnü:
Denizler çoktan kurudu dostlar…
Ama bu ağacın kökleri hâlâ suya erişiyor.
Demek ki umut, hâlâ bizimle.

Sahne 5 – Kötülüğün Simgesi

(Dumanlar, sert ışıklar, korkutucu bir müzik. Kötülüğün simgesi sahneye girer. Kostüm karanlık ve abartılıdır.)

Kötülük:
Siz boşuna çabalıyorsunuz!
Her uyku sizi ileri taşır ama ben…
Ben her çağda buradayım!

Ağaç (gür bir sesle):
Kötülük güçlü olabilir…
Ama umut, daima yeniden filizlenir!

(Adamlar, tavşan ve Hüsnü kötülüğe karşı birleşir. Mücadele dans, hareket ya da sembolik bir koreografiyle anlatılır.)

Final – Umut

(Sahne ışıkları yumuşar. Tüm karakterler ağacın etrafında toplanır. Ağaç ışıkla canlanır, dallarında yeni filizler görünür.)

Adam 2:
Her şey tükenmiş gibi olsa da…
Bir tek umut yeter, yeniden başlamak için.

Ağaç (son söz):
Ben yalnızca bir ağaç değilim…
Ben, sizin kalbinizdeki yeşeren umudum.
Ve siz yaşadıkça, ben de var olacağım!

(Işık yavaşça kararır. Perdeler kapanır.)

https://www.youtube.com/watch?v=WnQ3Yudi-0c

Ayrıntılı bilgi İçin İletişim adresimiz:

bilgi@cekud.org.tr